بیا و توجیه نکنیم

یه بار که تو پله برقی داشتم میرفتم بالا و قد چشمام به اندازه ی آرنج آقای جلوییم بود با فرم عجیب و غریب آرنج آشنا شدم. بعدها هر از چند گاهی دوباره، آرنج آدما و پیچ و خم های منحصر به فردشون توجهم رو جلب کرده، ولی امروز یه جایی خوندم که یه عکاس به اسم استیون لزلی یه مجموعه از آرنج های آدم های مختلف از سال ۲۰۰۲به این ور داره!

ایده رو کی به خلق نزدیک میکنه؟

اونی که مغزش به دستاش فرمون میده! همین!

بعداز ربع قرن...